Różnice

Różnice między wybraną wersją a wersją aktualną.

--- sesjeck:krewnasniegu [2026/04/21 18:38] – opis sesji ck
+++ sesjeck:krewnasniegu [2026/05/09 13:39] (aktualna) – fix ck
@@ Linia 29: / Linia 29: @@
     * Piotr J. - Ganz Ljutfurhar, łowczy z łukiem
     * HoMyCK - Fridrik Ludvik Egilsson, handlarz z osiołkiem
+    * Miko275 - Jan, nawrócony na chrześćjaństwo najemnik wraz z drużyną żołdaków
 ===== Fakty i pogłoski =====
@@ Linia 40: / Linia 41: @@
   - Sven Sjurson (zabity) był agentem działającym dla Thorkellson'a, co jeśli jest ich więcej w Trundheim?
   - Sven (pustelnik) przybył do Trundheim wraz z Fridrikiem i zniknął gdzieś pomiędzy budynkami
+  - inni (poza Brunhildą Steinardottir) kandydaci na pozycję Jarla:
+    - Tom Harkness - cichy, stary, niedowidzący uczony; misjonarze widzieliby go jako Jarla, ale na razie zostali częściowo przekonani do poparcia Brunhildy, jednak jeśli coś by się stało i Brunhilda straciłaby większościowe poparcie, to ruszą z tym kandydatem
+    - Jorund Kaldvinter - chudy, włóczęga, którego zapędy kulinarne na skraju miasta zyskały mu złą zławę smrodziarza; nie popiera go nikt poza nim samym, ale uważa że nie zaszkodzi spróbować
+    - Astrid Halvarsdottir - krótkowłosa, marudna, kuzynka Brunhildy; nie ma żadnego poparcia (choć jest w rozmowach z innymi członkami gildii kupieckiej - !!!), ale jest gotowa aby chwycić szansę jaka się natrafiła i przestać być tylko dalszą rodziną Jarla i sama sięgnąć władzy
 ==== Przeszłe ====
@@ Linia 92: / Linia 97: @@
 ==== Sesja z dnia 2026-01-19 ====
 //opis by Rzeźnik//
@@ Linia 119: / Linia 123: @@
 Powrót do miasta był bez fanfarów, Fridrik zawiedziony brakiem zwrotu z inwestycji w podróż, ale reszta zadowolona że przetrwali. A Sven po cichu zniknął pomiędzy budynkami.
+//opis HoMyCKa//
+Drogi Skarbniku,\\
+Niech Złota Ścieżka przychylną Ci będzie teraz i zawsze.
+Słowo mądrości na dzisiaj: "Pieniądz nie daje szczęścia, ale pozwala cierpieć w luksusie"
+Oto raport z podróży odkrywczej:
+Według Twych instrukcji wyruszyłem w podróż na południe. I dokładnie tak jak opisywałeś, moja obstawa czekała na mnie w szczerym polu. Po szybkim porozumieniu się, wyruszyliśmy dalej. Zwiadowca, niejaki Ganz, sprawnie manewrował między głębszymi śniegami, trzymając nas na twardym i pewnym podłożu. Drugi mężczyzna, Thesus (Chrześcijanin? Możliwe, że ktoś zza morza) był bardzo ciekawski i zadawał dużo pytań odnośnie pracy Gildii. Niestety, dowiedział się tylko tyle, ile laik może zrozumieć.
+Pod koniec dnia, przed rozbiciem obozu, spotkaliśmy lokalnego pustelnika, Svena. Stary to człowiek, ale widać w jego oczach doświadczenie i szaleństwo. Wymieniliśmy się informacjami o lokalnych zasobach (Las w linii prostej, kilka godzin na zachód), po czym ruszył w swoją stronę. Rozstawiliśmy jeden z tych wielkich namiotów, cudowna rzecz. Rozpaliliśmy w środku ognisko i nie wydarzyło się nic więcej, przed pójściem spać.
+Drugiego dnia wyruszyliśmy skoro świt, aby maksymalnie wykorzystać czas dany nam przez Bogów. W połowie dnia napadła na nas niewielka wataha wilków. Efektem jest kilka skór, które przywieźliśmy do Trundheim na handel. Dotarliśmy do ziemi między Jelonką i prawdopodobnie inną rzeką (albo nie dotarliśmy do zakrętu Jelonki), i na koniec dnia rozbiliśmy obóz.
+Widząc, że dalsza droga jest bezcelowa, postanowiliśmy zawrócić do domu. Po drodze znowu spotkaliśmy Svena, który przekonany moimi wcześniejszymi zapewnieniami postanowił udać się do miasta. Jest w nim coś dziwnego, więc albo jest szalony, albo Bogowie przez niego przemawiają. Zapewne odrobina obu tych rzeczy. Więc jego wartość jest znacznie większa niż może się wydawać. Kilka godzin od miasta znaleźliśmy zwłoki mężczyzny. Nie rozpoznałem nikogo z Gildii, więc zajęli się nim zapewnie Bogowie. Zwłaszcza, że miał rozcięty nadgarstek i wykrwawił się chyba na miejscu. Wzięliśmy jego sztylet dla identyfikacji i udaliśmy się dalej w stronę miasta.
+Reszta podróży przeminęła bezproblemowo.
+==== Sesja z dnia 2026-05-04 ====
+//opis Miko275//
+W Trundheim’ie wciąż brak było władcy. Na tę posadę nadzieję miała córka świętej pamięci jarla - Brunhilda. Jednakże, jej szanse na zyskanie odpowiedniego poparcia wśród mieszkańców były niepewne. O ile popierało ją większość szarych kmieci i żołnierze to wśród górali, Duńczyków i ludzi z Bleiswick’u jej pozycja stała pod znakiem zapytania. Podobnie miały się rzeczy u wpływowych w Trundheim’ie kupców.
+O pomoc w uzyskaniu stołka jarla Brunhilda poprosiła Jana - niegdyś morskiego łupieżcę, obecnie nawróconego na chrześcijaństwo kapitana najemników. Rozesłał on swoich ludzi po mieście aby próbowali nakłonić niezdecydowanych do zaufania Brunhildzie. Sam zaś, udał się na negocjacje z jednym z najważniejszych kupców w Trundheim’ie - Fridrik’iem. Sytuacja początkowo była napięta, jednakże udało się dojść do wstępnego porozumienia po obiecaniu w imieniu Brunhildy pomocy w zbiciu fortuny na handlu z pogrążonym w chaosie po śmierci jarla Thorkellson’a mieście Aldavik. Dalej udał się on na negocjacje z chrześcijańskimi misjonarzami. Dał radę nakłonić ich by przekonali górali do głosowania na Brunhildę. Jego ludzie niestety nie odnieśli sukcesu w swoich zadaniach.
+Następnego dnia Fridrik wyruszył w niebezpieczną drogę do Aldavik’u pod ochroną Jana i jego ludzi. Po drodze napadnięci zostali przez wielkie pająki, którym udało się zabić jednego z najemników. Jan jednak pomścił śmierć kompana i zgniótł pająki na papkę swą halabardą. Idąc przez las bohaterowie odnaleźli ciemną gęstwinę. Fridrik nalegał aby ją przeszukać jednakże nie przyniosło to żadnych owoców.
+Pod murami Aldavik’u kompani dowiedzieli się, iż nie zostaną wpuszczeni do środka. Pozwolono im jednak na handel przed bramą miasta. Kupiec skrzętnie wypytał mieszkańców o nastroje i sytuację w mieście. Okazało się, że po śmierci jarla władzę w mieście przejęło wojsko. Ponadto, wielu mieszkańców wydawało się nieświadomych śmierci ich jarla, powiedziano im jedynie, iż zaginął.
+W drodze powrotnej bohaterowie znowu zwiedzili mroczną gęstwinę. Tym razem natrafili na krwawe ślady. Zaprowadziły ich one do wielkiego, białego wilka. Bestia rzuciła się na karawanę, zręcznie unikając ataków najemników. Szybko jednakże podzieliła los pająków w starciu z halabardą Jana. Truchło zwierza Fridrik zabrał ze sobą, węsząc okazję do zarobku. Reszta podróży powrotnej upłynęła w spokoju. W mieście w ramach wdzięczności kupiec obdarował każdego z najemników skórą z wilka i zgodził udać na negocjacje z Brunhildą.